7 Endecasillabi faleci: Quaèris quòt mihi bàsiàtiònes tùae, Lèsbia, sìnt satìs supèrque. Quàm magnùs numerùs Libýssae arènae làsarpìciferìs iacèt Cyrènis, òraclùm1 Iovis ìnter aèstuòsi èt Battì veterìs sacrùm sepùlcrum, àut quam sìdera mùlta, cùm tacèt nox, fùrtivòs hominùm vidènt amòres, tàm te bàsia mùlta bàsiàre vèsanò satis èt supèr Catùllo est; quaè nec pèrnumeràre cùriòsi pòssint nèc mala fàscinàre lìngua. (1) In questo caso -um non si elide, perché la I di Iovis è semiconsonantica. Traduzione: (Mi) chiedi quanti baci tuoi, Lesbia, siano per me più che sufficienti [lett.: sufficienti e di troppo]. Quanto (è) grande il numero (dei granelli) di sabbia libica (che) si stendono [lett.: stende] a Cirene ricca di silfio, tra l'oracolo infocato di Giove [lett.: l'oracolo di Giove infocato] e il santo sepolcro dell'antico Batto1, o quante (sono) le stelle (che), quando tace la notte, vegliano gli amori furtivi degli uomini, che tu (mi) baci con tanti baci2 è più che sufficiente per il (tuo) pazzo Catullo: (tanti) che né i maligni possano contarli, né le malelingue3 gettarvi il malocchio. (1) Questo carme è una sorta di rivisitazione cólta del tema già trattato nel carme 5, come si nota dalla presenza di allusioni "per addetti ai lavori": Cirene è infatti la città natale di Callimaco (il poeta alessandrino cui si ispira la poetica dei poëtae novi) e Batto il suo progenitore; (2) basia è accusativo dell'oggetto interno di basiare; (3) attenzione: mala... lingua (letteralmente singolare = "una malalingua") è soggetto. 30 Asclepiadei maggiori: Alfene immemor atque unanimis false sodalibus, iam te nil miseret, dure, tui dulcis amiculi? Iam me prodere, iam non dubitas fallere, perfide? Nec facta impia fallacum hominum caelicolis placent: quae tu neglegis ac me miserum deseris in malis. Eheu, quid faciant, dic, homines, cuive habeant fidem? Certe tute iubebas animam tradere, inique, me inducens in amorem, quasi tuta omnia mi forent. Idem nunc retrahis te ac tua dicta omnia factaque ventos irrita ferre ac nebulas aerias sinis. Si tu oblitus es, at di meminerunt, meminit Fides, quae te ut paeniteat postmodo facti faciet tui. Asclepiadeo maggiore: Àlfene ìmmemor àt || que ùnanimìs || fàlse sodàlibùs, iàm te nìl miserèt, || dùre, tuì || dùlcis amìculì? Iàm me pròdere, iàm || nòn dubitàs || fàllere, pèrfidè? Nèc facta ìmpia fàl || làcum hominùm || caèlicolìs placènt: quaè tu nèglegis àc || mè miserùm || dèseris ìn malìs. Èheu, quìd faciànt, || dìc, hominès, || cùive habeànt fidèm? Cèrte tùte iubè || bàs animàm || tràdere, inìque, mè ìnducèns in amò || rèm, quasi tù || ta òmnia mì forènt. Ìdem nùnc retrahìs || te àc tua dìc || ta òmnia fàctaquè vèntos ìrrita fèr || re àc nebulàs || àeriàs sinìs. Sì tu oblìtus es, àt || dì meminè || rùnt, meminìt Fidès, quaè te ut paèniteàt || pòstmodo fàc || tì facièt tuì. Traduzione: Alfèno, (tu) immemore e falso verso gli amici i Continua »